HOE IK BINNEN EEN MAAND VLAAMS-NATIONALIST WERD
Van uw correspondent in West-Vlaanderen

De parlementaire politiek vind ik altijd razend interessant. En dan natuurlijk niet de stoffige uitkomsten van een langdradig proces om tot een wet te komen, in de staatscourant. Niet de knikkers, maar het spel maakt het zo interessant. Wie doet het met wie. De poetsen die politici elkaar bakken om de tegenstander onderuit te halen. Grote woorden, vooral veel te grote woorden. Ik smul van dit incestueuze wereldje als een ware voyeur. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg types als Rita Verdonk over het Binnenhof lopen. En vertel me, welke klucht kan nu tippen aan bijvoorbeeld een rel die ontstaat omdat Harry van Bommel een kopje koffie gaat drinken met collega Geert Wilders? Top-entertainer Fortuyn is ons helaas ontnomen, maar er blijft genoeg moois over.

Volgens mijn dichtende broer is deze interesse, laat staan stemmen, onvergeeflijk voor iemand met een libertair hart. Laat ik het er maar op houden dat niemand perfect is.

Maar nu de situatie in België. Ik viel, toen ik twee maanden geleden werd uitgezonden door Zevenmijlslaarzen, met mijn neus in de boter. Middenin de verkiezingscampagne kon ik plaats nemen voor de buis. Het heeft wat tijd gekost om te doorgronden waar het allemaal over ging. Je zou denken over veiligheid, belastingverlaging, privatisering, EU, kortom de normale thema’s in de polder. Niets van dat alles. De thema’s hier beperken zich ongeveer tot de vraag of het Cordon Sanitaire gehandhaafd moet blijven, maar vooral hoe houden we het land bestuurbaar zonder als Walen en Vlamingen in elkaars haren te vliegen. Neem de coalitiebesprekingen, de uitslag in Wallonië staat haaks op die in Vlaanderen. In Vlaanderen heeft paars fors verloren, in Wallonië zijn de liberalen en de sociaal-democraten juist de winnaars. Nu moet er een coalitie komen en het is gebruikelijk dat de partijen van dezelfde familie (zelfde politieke kleur) aanschuiven in de coalitie. In Wallonië zijn echter de sociaal-democraten de grootste, maar die hebben mot met de Vlaamse sociaal-democraten.

Kun je de roddel en achterklap voorstellen die daarmee onvermijdelijk gepaard gaat?

Ik zou als Hollander, met onze traditie van bruggen slaan en polderen, mij er mee kunnen bemoeien en de zaak sussen. Maar ik zou wel gek zijn. Dat is zoiets als het ontbinden van de plaatselijke toneelvereniging of het afschaffen van de dopingcontrole in de Tour de France. Olie op het vuur, dat is het recept voor meer politieke kluchten. Daarom heb ik besloten om Vlaams-nationalist te worden.

HOE IK BINNEN EEN MAAND VLAAMS-NATIONALIST WERD
Van uw correspondent in West-Vlaanderen

De parlementaire politiek vind ik altijd razend interessant. En dan natuurlijk niet de stoffige uitkomsten van een langdradig proces om tot een wet te komen, in de staatscourant. Niet de knikkers, maar het spel maakt het zo interessant. Wie doet het met wie. De poetsen die politici elkaar bakken om de tegenstander onderuit te halen. Grote woorden, vooral veel te grote woorden. Ik smul van dit incestueuze wereldje als een ware voyeur. Wat mij betreft kunnen er niet genoeg types als Rita Verdonk over het Binnenhof lopen. En vertel me, welke klucht kan nu tippen aan bijvoorbeeld een rel die ontstaat omdat Harry van Bommel een kopje koffie gaat drinken met collega Geert Wilders? Top-entertainer Fortuyn is ons helaas ontnomen, maar er blijft genoeg moois over.

Volgens mijn dichtende broer is deze interesse, laat staan stemmen, onvergeeflijk voor iemand met een libertair hart. Laat ik het er maar op houden dat niemand perfect is.

Maar nu de situatie in België. Ik viel, toen ik twee maanden geleden werd uitgezonden door Zevenmijlslaarzen, met mijn neus in de boter. Middenin de verkiezingscampagne kon ik plaats nemen voor de buis. Het heeft wat tijd gekost om te doorgronden waar het allemaal over ging. Je zou denken over veiligheid, belastingverlaging, privatisering, EU, kortom de normale thema’s in de polder. Niets van dat alles. De thema’s hier beperken zich ongeveer tot de vraag of het Cordon Sanitaire gehandhaafd moet blijven, maar vooral hoe houden we het land bestuurbaar zonder als Walen en Vlamingen in elkaars haren te vliegen. Neem de coalitiebesprekingen, de uitslag in Wallonië staat haaks op die in Vlaanderen. In Vlaanderen heeft paars fors verloren, in Wallonië zijn de liberalen en de sociaal-democraten juist de winnaars. Nu moet er een coalitie komen en het is gebruikelijk dat de partijen van dezelfde familie (zelfde politieke kleur) aanschuiven in de coalitie. In Wallonië zijn echter de sociaal-democraten de grootste, maar die hebben mot met de Vlaamse sociaal-democraten.

Kun je de roddel en achterklap voorstellen die daarmee onvermijdelijk gepaard gaat?

Ik zou als Hollander, met onze traditie van bruggen slaan en polderen, mij er mee kunnen bemoeien en de zaak sussen. Maar ik zou wel gek zijn. Dat is zoiets als het ontbinden van de plaatselijke toneelvereniging of het afschaffen van de dopingcontrole in de Tour de France. Olie op het vuur, dat is het recept voor meer politieke kluchten. Daarom heb ik besloten om Vlaams-nationalist te worden.

MIJN MINUTEN IN IRAK

Mijn vredesmissie is er altijd één van dicht bij huis
geweest. Ik ben nooit uitgezonden naar wat voor gebied dan ook. Eén
keer ben ik een paar minuten in Irak geweest tijdens de oorlog. D.w.z.
ik bevond me in een voetbalstadion in Birmingham en was daar betrokken
bij een anti- racismeactie van een groep Engelse voetbalactivisten. Met
iemand van de Oranje-fanclub vormde ik de cultureel sportieve
Nederlandse afvaardiging. Nederland speelde die dag een
vriendschappelijke wedstrijd tegen Engeland. Ik kreeg opeens een
mobiele telefoon in de handen gedrukt door iemand van de organisatie.
Aan de telefoon iemand van de BBC zender voor overzeese troepen in
Irak. Na een kort interview mocht ik een voetbalgedicht doen. Ook in
Irak of misschien wel juist extra in Irak waren de Engelsen
geïnteresseerd in deze vriendschappelijke wedstrijd.

Hoe mijn gedicht in Irak ontvangen is door de troepen daar ter plekke zou ik ook niet weten.

Zo op het oog veranderde er weinig, al beperkt mijn ooggetuigenschap zich tot TV-beelden.

Misschien werden opnames van mijn gedicht wel gebruikt om
gevangenen te martelen. Het meest waarschijnlijke is echter dat ik met
mijn gedicht voor een glimlach zorgde op een aantal
soldatengezichten
en dat de rest hun schouders ophaalden en wachtten tot de wedstrijd zou
beginnen.

MIJN MINUTEN IN IRAK

Mijn vredesmissie is er altijd één van dicht bij huisgeweest. Ik ben nooit uitgezonden naar wat voor gebied dan ook. Eénkeer ben ik een paar minuten in Irak geweest tijdens de oorlog. D.w.z.ik bevond me in een voetbalstadion in Birmingham en was daar betrokkenbij een anti- racismeactie van een groep Engelse voetbalactivisten. Metiemand van de Oranje-fanclub vormde ik de cultureel sportieveNederlandse afvaardiging. Nederland speelde die dag eenvriendschappelijke wedstrijd tegen Engeland. Ik kreeg opeens eenmobiele telefoon in de handen gedrukt door iemand van de organisatie.Aan de telefoon iemand van de BBC zender voor overzeese troepen inIrak. Na een kort interview mocht ik een voetbalgedicht doen. Ook inIrak of misschien wel juist extra in Irak waren de Engelsengeïnteresseerd in deze vriendschappelijke wedstrijd.

Hoe mijn gedicht in Irak ontvangen is door de troepen daar ter plekke zou ik ook niet weten.
Zo op het oog veranderde er weinig, al beperkt mijn ooggetuigenschap zich tot TV-beelden.
Misschien werden opnames van mijn gedicht wel gebruikt omgevangenen te martelen. Het meest waarschijnlijke is echter dat ik metmijn gedicht voor een glimlach zorgde op een aantal
soldatengezichtenen dat de rest hun schouders ophaalden en wachtten tot de wedstrijd zoubeginnen.

HEB JIJ VIER?

‘Heb jij vier?’ Een bos krullen in mijn decolleté. Haar neus in mijn borsten vraagt ze het nog een keer: ‘Heb jij vier?’
Ik kijk haar niet begrijpend aan maar haar gezicht staat vreselijk serieus. ‘Bedoel je mijn borsten?’ vraag ik weifelend.
‘Ja,’ knikt ze enthousiast, ‘Heb jij vier?’
Ik schuw een decolleté niet, zeker niet in de zomer. Dan kan je soms reacties krijgen maar dit is me nog niet eerder overkomen.
Ik lach: ‘Vind je het zoveel lijken dat het er vier zouden zijn?’
Ze knikt, tevreden dat ik haar eindelijk begrijp.
‘Nee, ik heb twee borsten, een, twee,’ tel ik.
‘Ik ook,’ zegt ze en tikt plechtig twee keer op haar borstkas, ‘Maar mama heeft vier.’
Dat verklaart een boel, ik hoef me dus nog niet te melden voor een plaatsje bij een freakshow, het ligt gewoon aan haar moeder.
Zij is twee.
Mijn buurvrouw is wat ouder en heeft twee jaar geleden na één blik op mijn borsten meteen bepaald waar ik thuis hoor en dat is niet de tent van ‘De vrouw met de vier borsten’ op de kermis.
Ze gaf me de afgelopen jaren ongevraagd veel goedbedoelde adviezen: ‘Als je thuis bijklust met die sekslijnen moet je het wel aan de belasting opgeven hoor!’
Zij weet wel beter, al die tijd al, wanneer ik ‘s avonds in dat autootje stap ga ik echt wel iets anders presenteren dan een literaire avond. ‘Werk ze!’ roept ze me dan na, hoofdschuddend naar de buren achter hun ramen.
Had ze het niet altijd al gezegd terwijl de buren nog zo stom zijn om die praatjes over poëzie en festivals te geloven.
Ze kan opgelucht adem halen. Ze heeft het toch bij het rechte eind.
Het is zover! Vanaf vandaag heb ik een eigen 0900 lijn.
Als je belt zal ik je vurigste dromen waarmaken.
Bel snel! Bel mij! Bel 0-9-0-9-4-3-3-4-2-4-8
Ik heb geen vier maar 0909-4334248.
50 cent per minuut.

www.gedichtenlijn.nl

HEB JIJ VIER?

‘Heb jij vier?’ Een bos krullen in mijn decolleté. Haar neus in mijn borsten vraagt ze het nog een keer: ‘Heb jij vier?’
Ik kijk haar niet begrijpend aan maar haar gezicht staat vreselijk serieus. ‘Bedoel je mijn borsten?’ vraag ik weifelend.
‘Ja,’ knikt ze enthousiast, ‘Heb jij vier?’
Ik schuw een decolleté niet, zeker niet in de zomer. Dan kan je soms reacties krijgen maar dit is me nog niet eerder overkomen.
Ik lach: ‘Vind je het zoveel lijken dat het er vier zouden zijn?’
Ze knikt, tevreden dat ik haar eindelijk begrijp.
‘Nee, ik heb twee borsten, een, twee,’ tel ik.
‘Ik ook,’ zegt ze en tikt plechtig twee keer op haar borstkas, ‘Maar mama heeft vier.’
Dat verklaart een boel, ik hoef me dus nog niet te melden voor een plaatsje bij een freakshow, het ligt gewoon aan haar moeder.
Zij is twee.
Mijn buurvrouw is wat ouder en heeft twee jaar geleden na één blik op mijn borsten meteen bepaald waar ik thuis hoor en dat is niet de tent van ‘De vrouw met de vier borsten’ op de kermis.
Ze gaf me de afgelopen jaren ongevraagd veel goedbedoelde adviezen: ‘Als je thuis bijklust met die sekslijnen moet je het wel aan de belasting opgeven hoor!’
Zij weet wel beter, al die tijd al, wanneer ik ‘s avonds in dat autootje stap ga ik echt wel iets anders presenteren dan een literaire avond. ‘Werk ze!’ roept ze me dan na, hoofdschuddend naar de buren achter hun ramen.
Had ze het niet altijd al gezegd terwijl de buren nog zo stom zijn om die praatjes over poëzie en festivals te geloven.
Ze kan opgelucht adem halen. Ze heeft het toch bij het rechte eind.
Het is zover! Vanaf vandaag heb ik een eigen 0900 lijn.
Als je belt zal ik je vurigste dromen waarmaken.
Bel snel! Bel mij! Bel 0-9-0-9-4-3-3-4-2-4-8
Ik heb geen vier maar 0909-4334248.
50 cent per minuut.

www.gedichtenlijn.nl

HALTE SPUI TRAMTUNNEL

Ik mag hier alleen stilzitten met een vervoersbewijs

en na een na een uur wordt ik geacht bij te stempelen

Maar ik wil niet naar Nootdorp nooit naar Nootdorp

Alles wat ik wil is rustig zitten op een bankje bij

Halte Spui

HALTE SPUI TRAMTUNNEL

Ik mag hier alleen stilzitten met een vervoersbewijs
en na een na een uur wordt ik geacht bij te stempelen

Maar ik wil niet naar Nootdorp nooit naar Nootdorp
Alles wat ik wil is rustig zitten op een bankje bij
Halte Spui

NIETS GEVONDEN

Afgelopen donderdag won Thomas Dekker een ingekorte
bergetappe met aankomst bergop in de Ronde van Zwitserland. Knappe
jongen die Thomas, maar niet in volle inspanning. Dan rijdt-ie rond met
een rare grimas, z´n mond wijdopen en z´n tong zowat op z´n borst.
Alsof hij net een lepel levertraan naar binnen heeft gewerkt.

En nu maar hopen dat er bij onze Thomas ook de komende jaren niets
gevonden wordt, dan gaan we nog een hoop mooie dingen zien, die gekke
bekken ten spijt.

NIETS GEVONDEN

Afgelopen donderdag won Thomas Dekker een ingekortebergetappe met aankomst bergop in de Ronde van Zwitserland. Knappejongen die Thomas, maar niet in volle inspanning. Dan rijdt-ie rond meteen rare grimas, z´n mond wijdopen en z´n tong zowat op z´n borst. Alsof hij net een lepel levertraan naar binnen heeft gewerkt.

En nu maar hopen dat er bij onze Thomas ook de komende jaren nietsgevonden wordt, dan gaan we nog een hoop mooie dingen zien, die gekkebekken ten spijt.