Ik weet niet hoe het in Irak gaat, maar in de Eerste wereldoorlogwerden er in ´No man´s land´ tussen de fronten wel eensvoetbalwedstrijden gespeeld door de Duitsers en de Engelsen.

Dit werd na een tijdje verboden door de legerleiding. Men vondhet een slecht idee wanneer mensen die elkaar daarna weer naar hetleven moesten staan, elkaar leerden kennen tijdens eenvriendschappelijk partijtje voetbal.

Er zijn nog steeds mensen die vinden dat voetbal te gewelddadigis, maar wanneer je oorlog en voetbal vergelijkt dat lijkt mij eenpartijtje voetbal hoe hard het ook gespeeld wordt een stuk humaner danoorlog.

Beter had de legerleiding dan ook de veldslagen kunnen verbiedenen er om kunnen spelen. Voor iedere 100 meter terreinwinst eenwedstrijd. Misschien had de eerste wereldoorlog dan nog veel langergeduurd. Maar de vraag is of dat dan als een probleem zou zijn ervaren.In plaats van een met massagraven bezaaid landschap in Noord-Frankrijken Zuid-België, waren er dan de verhalen geweest van spijkerhardeverdedigers, snelle aanvallers, slimme middenvelders.

Zoals ik al zei, ik heb geen idee hoe het er in Irak enAfghanistan aan toe gaat of de Nederlandse soldaten wel eens tegen deregionale Taliban-selectie van Uruzqan voetballen.

Ik ben bang van niet, denk niet dat de legerleiding dat op prijs zou stellen. De mensen mochten eens begrip voor elkaar krijgen.